Στρατηγικά αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ

Νέο δίλημμα μας θέτει τώρα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. « Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τη Μέρκελ». Να λοιπόν το ουσιώδες ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι πολίτες, σύμφωνα με τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που ενώ διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα, έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα που δημιούργησε η στρατηγική του κόμματός του.

Οι αντιδράσεις του ιδίου, αλλά και των στελεχών του, την ώρα που η χώρα κάνει δειλά βήματα εξόδου από την κρίση, είναι ενδεικτικές αυτού του αδιεξόδου. Αρχικά έκαναν λόγο για στημένη έξοδο στις αγορές! Μια συμπαιγνία, δηλαδή, του παγκόσμιου και αδυσώπητου συστήματος των αγορών, που πριν από περίπου τέσσερα χρόνια πέταξε την Ελλάδα εκτός, με ποιους;

Ελιά. Ε, και; Έτσι, χωρίς πρόγραμμα;

Με την ανακοίνωση του ευρωψηφοδελτίου, η Ελιά έκανε ακόμα ένα βήμα στο δρόμο προς τις Ευρωεκλογές. Είναι όμως βήματα που γίνονται με δυσκολία και πολλά λάθη. Λάθη που πληγώνουν την αξιοπιστία της Δημοκρατικής Παράταξης. Κυρίως όμως- και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς σε αυτό- ο τρόπος που δημιουργήθηκε η ΕΛΙΑ, δεν έπεισε την κοινωνία πως κάτι νέο γεννήθηκε. Η όλη διαδικασία έμοιαζε περισσότερο με διευθέτηση εσωτερικών ισορροπιών ενός χώρου, παρά με μια προσπάθεια αναγέννησής του.

Θεωρίες συνωμοσίας...

Στο τελευταίο άρθρο του στη «Μεταρρύθμιση», με τίτλο, «Ποτάμι: Αντίπαλος ή στήριγμα του παλαιοκομματικού συστήματος;», ο Σωτήρης Βαλντέν ένιωσε την ανάγκη να αναλύσει το φαινόμενου του «Ποταμιού», προφανώς για να εξηγήσει γιατί η ΔΗΜΑΡ, το κόμμα στο οποίο είναι μέλος της ηγεσίας, έχει τόσο χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Πολύ δε περισσότερο, καθώς -όπως προκύπτει από τις μετρήσεις- το «Ποτάμι» απορροφά ένα πολύ σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων που στις προηγούμενες εκλογές ψήφισαν ΔΗΜΑΡ.

Να μετατρέψουμε την οργή σε δημιουργική διέξοδο

Η κρίση ανέτρεψε τη ζωή των περισσοτέρων πολιτών που ζουν σε αυτή τη χώρα. Ζωές που στρώθηκαν με πολύ κόπο και αγώνα, οικογενειακοί προγραμματισμοί, σχεδιασμοί, επενδύσεις για το μέλλον των παιδιών, ανατράπηκαν. Χιλιάδες πολίτες, που ζούσαν μια φυσιολογική ζωή, εργαζόμενοι και μικροεπιχειρηματίες, ένιωσαν να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια τους και βρέθηκαν ξαφνικά στο περιθώριο. Και το χειρότερο, μπήκαμε σε μία περιδίνηση, χωρίς να ξέρουμε πού θα βρεθούμε.

To πρωτογενές πλεόνασμα, η ανεργία, η φτώχεια και η ανάπτυξη

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η χώρα μας καταφέρνει να καταγράψει πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013, το οποίο, σύμφωνα με τη μεθοδολογία της Eurostat, έκλεισε στα 3,9 δισ. ευρώ ή 2,1% του ΑΕΠ.

Τι είναι αυτό που αποκαλείται «πρωτογενές πλεόνασμα», πώς προέκυψε και γιατί είναι τόσο σημαντικό;

Οι δρόμοι του μίσους

«Βρισκόμαστε σε πόλεμο»  είπε ο Αλέξης Τσίπρας  στην ομιλία του στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στις 19 Νοεμβρίου 2013.
Και η φράση αυτή αποδίδει περίτρανα αυτό που συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. H χώρα βρίσκεται σε διαρκή εμφύλιο πόλεμο. Και δεν συμβαίνει μόνο την εποχή του Μνημονίου. Ούτε ο κ. Τσίπρας είναι ο μόνος που έχει αυτή την εμφυλιοπολεμική προσέγγιση.

2014- Μια χρονιά με πολλές προσδοκίες και πολλά μυστικά- Το στοίχημα της Κεντροαριστεράς

Σε λίγες ημέρες φεύγει το 2013, μια εξαιρετικά δύσκολη χρονιά για τους περισσότερους Έλληνες, που έφτασαν πλέον στα όριά τους.

Το 2014, ελπίζουμε όλοι, ότι θα είναι μια καλύτερη χρονιά, όχι απλώς επειδή πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά επειδή πολλά μηνύματα, έστω και αδρά γεννούν αυτές τις ελπίδες.

Πολλοί ελπίζουν ότι θα έρθει το τέλος των μνημονίων. Και τούτο είναι ένα θέμα που φαίνεται πως συμφωνούν  κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση διότι θεωρεί πως δεν θα χρειάζεται πλέον, η δε αξιωματική αντιπολίτευση, διότι θα έλθει στην εξουσία και θα το καταργήσει…

Και τώρα τι;

Όσοι παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς την πορεία της ΔΗΜΑΡ, η οποία  όταν γεννήθηκε προκάλεσε πολλές προσδοκίες σε όσους πιστεύουμε σε μία μεταρρυθμιστική και κυβερνώσα Αριστερά, δεν εκπλαγήκαμε από τις αποφάσεις του 2^ου συνεδρίου της. 

Πολλοί από εμάς είχαμε ήδη απογοητευτεί πολλές φορές  από την  Αριστερά που πιστέψαμε και αγαπήσαμε από τα νεανικά μας χρόνια, καθώς διαπιστώσαμε ότι πάσχει από ανίατο πολιτικό αυτισμό, έχει βαθειά ριζωμένο στο DNAτης τον δογματισμό και τον σταλινισμό και έχει βολευτεί στο ρόλο του διαμαρτυρόμενου, χωρίς  προτάσεις και χωρίς λύσεις.

Ο λαός θέλει, η Κεντροαριστερά μπορεί;

Άλλη μια δημοσκόπηση, αυτή της Κάπα Research δείχνει αυτό που πρέπει να είναι αυτονόητο. Πως ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, ίσως το μεγαλύτερο, διαισθάνεται την ανάγκη εκπροσώπησης του χώρου της Αριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελεύθερου κέντρου, από έναν νέο φορέα.

Ένα φορέα, που πρέπει να δημιουργηθεί με τη συμμετοχή των δύο κομμάτων που βρίσκονται σε αυτό το χώρο (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ), αλλά όχι μόνον. Η μεγάλη αυτή πλειοψηφία των πολιτών, ζητά να γίνει η αποφασιστική υπέρβαση και πιέζει προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός νέου φορέα στο χώρο της κεντροαριστεράς, απαλλαγμένο από βαρίδια και νοοτροπίες του παρελθόντος. Ένας τέτοιος κεντροαριστερός φορέας μπορεί να προκαλέσει μια δυναμική ικανή να επαναφέρει στην κοίτη της δημοκρατικής παράταξης ψηφοφόρους που μετακινήθηκαν σε άλλα κόμματα και να επαναθεμελιώσει σε μια καινούργια βάση την παραταξιακή συνείδηση.

Το Πολυτεχνείο τότε και σήμερα

Προσωπικά, απέφευγα και αποφεύγω να μιλώ για την επέτειο του Πολυτεχνείου, αν και ανήκω σ' εκείνη τη γενιά και την περίοδο εκείνη δεν ήμουν αμέτοχος, “ασχολούμενος με τις σπουδές μου”… Στο εξωτερικό όπου βρισκόμουν, συμμετείχα σε αντιδικτατορικές οργανώσεις και στην αντιδικτατορική δράση.

Ανήκω σε αυτούς, που θεωρούν ότι από τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, η υπόθεση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου χρησιμοποιήθηκε από πάρα πολλούς για ίδιον όφελος, ακόμη και από αυτούς που εκείνη την περίοδο της εξέγερσης «δεν είχαν χρόνο» να ασχοληθούν με την αντίσταση κατά της δικτατορίας.