Θεωρίες συνωμοσίας...

Στο τελευταίο άρθρο του στη «Μεταρρύθμιση», με τίτλο, «Ποτάμι: Αντίπαλος ή στήριγμα του παλαιοκομματικού συστήματος;», ο Σωτήρης Βαλντέν ένιωσε την ανάγκη να αναλύσει το φαινόμενου του «Ποταμιού», προφανώς για να εξηγήσει γιατί η ΔΗΜΑΡ, το κόμμα στο οποίο είναι μέλος της ηγεσίας, έχει τόσο χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Πολύ δε περισσότερο, καθώς -όπως προκύπτει από τις μετρήσεις- το «Ποτάμι» απορροφά ένα πολύ σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων που στις προηγούμενες εκλογές ψήφισαν ΔΗΜΑΡ.

Να μετατρέψουμε την οργή σε δημιουργική διέξοδο

Η κρίση ανέτρεψε τη ζωή των περισσοτέρων πολιτών που ζουν σε αυτή τη χώρα. Ζωές που στρώθηκαν με πολύ κόπο και αγώνα, οικογενειακοί προγραμματισμοί, σχεδιασμοί, επενδύσεις για το μέλλον των παιδιών, ανατράπηκαν. Χιλιάδες πολίτες, που ζούσαν μια φυσιολογική ζωή, εργαζόμενοι και μικροεπιχειρηματίες, ένιωσαν να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια τους και βρέθηκαν ξαφνικά στο περιθώριο. Και το χειρότερο, μπήκαμε σε μία περιδίνηση, χωρίς να ξέρουμε πού θα βρεθούμε.

To πρωτογενές πλεόνασμα, η ανεργία, η φτώχεια και η ανάπτυξη

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η χώρα μας καταφέρνει να καταγράψει πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013, το οποίο, σύμφωνα με τη μεθοδολογία της Eurostat, έκλεισε στα 3,9 δισ. ευρώ ή 2,1% του ΑΕΠ.

Τι είναι αυτό που αποκαλείται «πρωτογενές πλεόνασμα», πώς προέκυψε και γιατί είναι τόσο σημαντικό;

Οι δρόμοι του μίσους

«Βρισκόμαστε σε πόλεμο»  είπε ο Αλέξης Τσίπρας  στην ομιλία του στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στις 19 Νοεμβρίου 2013.
Και η φράση αυτή αποδίδει περίτρανα αυτό που συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. H χώρα βρίσκεται σε διαρκή εμφύλιο πόλεμο. Και δεν συμβαίνει μόνο την εποχή του Μνημονίου. Ούτε ο κ. Τσίπρας είναι ο μόνος που έχει αυτή την εμφυλιοπολεμική προσέγγιση.

2014- Μια χρονιά με πολλές προσδοκίες και πολλά μυστικά- Το στοίχημα της Κεντροαριστεράς

Σε λίγες ημέρες φεύγει το 2013, μια εξαιρετικά δύσκολη χρονιά για τους περισσότερους Έλληνες, που έφτασαν πλέον στα όριά τους.

Το 2014, ελπίζουμε όλοι, ότι θα είναι μια καλύτερη χρονιά, όχι απλώς επειδή πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά επειδή πολλά μηνύματα, έστω και αδρά γεννούν αυτές τις ελπίδες.

Πολλοί ελπίζουν ότι θα έρθει το τέλος των μνημονίων. Και τούτο είναι ένα θέμα που φαίνεται πως συμφωνούν  κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση διότι θεωρεί πως δεν θα χρειάζεται πλέον, η δε αξιωματική αντιπολίτευση, διότι θα έλθει στην εξουσία και θα το καταργήσει…

Και τώρα τι;

Όσοι παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς την πορεία της ΔΗΜΑΡ, η οποία  όταν γεννήθηκε προκάλεσε πολλές προσδοκίες σε όσους πιστεύουμε σε μία μεταρρυθμιστική και κυβερνώσα Αριστερά, δεν εκπλαγήκαμε από τις αποφάσεις του 2^ου συνεδρίου της. 

Πολλοί από εμάς είχαμε ήδη απογοητευτεί πολλές φορές  από την  Αριστερά που πιστέψαμε και αγαπήσαμε από τα νεανικά μας χρόνια, καθώς διαπιστώσαμε ότι πάσχει από ανίατο πολιτικό αυτισμό, έχει βαθειά ριζωμένο στο DNAτης τον δογματισμό και τον σταλινισμό και έχει βολευτεί στο ρόλο του διαμαρτυρόμενου, χωρίς  προτάσεις και χωρίς λύσεις.

Ο λαός θέλει, η Κεντροαριστερά μπορεί;

Άλλη μια δημοσκόπηση, αυτή της Κάπα Research δείχνει αυτό που πρέπει να είναι αυτονόητο. Πως ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, ίσως το μεγαλύτερο, διαισθάνεται την ανάγκη εκπροσώπησης του χώρου της Αριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελεύθερου κέντρου, από έναν νέο φορέα.

Ένα φορέα, που πρέπει να δημιουργηθεί με τη συμμετοχή των δύο κομμάτων που βρίσκονται σε αυτό το χώρο (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ), αλλά όχι μόνον. Η μεγάλη αυτή πλειοψηφία των πολιτών, ζητά να γίνει η αποφασιστική υπέρβαση και πιέζει προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός νέου φορέα στο χώρο της κεντροαριστεράς, απαλλαγμένο από βαρίδια και νοοτροπίες του παρελθόντος. Ένας τέτοιος κεντροαριστερός φορέας μπορεί να προκαλέσει μια δυναμική ικανή να επαναφέρει στην κοίτη της δημοκρατικής παράταξης ψηφοφόρους που μετακινήθηκαν σε άλλα κόμματα και να επαναθεμελιώσει σε μια καινούργια βάση την παραταξιακή συνείδηση.

Το Πολυτεχνείο τότε και σήμερα

Προσωπικά, απέφευγα και αποφεύγω να μιλώ για την επέτειο του Πολυτεχνείου, αν και ανήκω σ' εκείνη τη γενιά και την περίοδο εκείνη δεν ήμουν αμέτοχος, “ασχολούμενος με τις σπουδές μου”… Στο εξωτερικό όπου βρισκόμουν, συμμετείχα σε αντιδικτατορικές οργανώσεις και στην αντιδικτατορική δράση.

Ανήκω σε αυτούς, που θεωρούν ότι από τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, η υπόθεση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου χρησιμοποιήθηκε από πάρα πολλούς για ίδιον όφελος, ακόμη και από αυτούς που εκείνη την περίοδο της εξέγερσης «δεν είχαν χρόνο» να ασχοληθούν με την αντίσταση κατά της δικτατορίας.

Ο εφιάλτης του ναζισμού

Τώρα  που καθημερινά αποκαλύπτονται οι θηριωδίες και η εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, ίσως όλο και περισσότεροι, ψηφοφόροι της και συμπαθούντες, αρχίζουν να συνειδητοποιούν το μέγεθος της λάθος εκτίμησης και επιλογής τους. Τώρα, πλέον κανείς δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ότι δεν ήξερε. Τώρα ξέρουν όλοι. Πως πρόκειται για μια εγκληματική οργάνωση, και μάλιστα όχι από τις κοινές. Μια εγκληματική οργάνωση που διαπνέεται από μια εγκληματική ιδεολογία μίσους, που μόλις πριν από 70 χρόνια αιματοκύλισε την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.

Τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας*

Από την ίδρυσή του το νεοελληνικό κράτος, είχε ένα πρόβλημα με την οργάνωσή του και τις μεταρρυθμίσεις. Παρά τις προσπάθειες, κυρίως ξένων με πρώτους του βαυαρούς, να οργανώσουν το νεοσυσταθέν κράτος σε ευρωπαϊκά πρότυπα, «σκόνταφταν», στις έντονες έως και βίαιες αντιδράσεις των Ελλήνων. Ο ρόλος των φιλελλήνων ήταν ανεκτίμητος  στην συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους.  Παρά τις πολλές απογοητεύσεις τους στην διάρκεια του Αγώνα, δεν έπαψαν να πιστεύουν- εμπνευσμένοι  από τον Διαφωτισμό- ότι η απαλλαγή από τον τούρκο δεσπότη, θα οδηγούσε σε ένα σύγχρονο και ελεύθερο κράτος, όπως αυτά που δημιουργήθηκαν και στην υπόλοιπη Ευρώπη.