Ελληνικές κουτοπονηριές

Είναι γνωστό και το έχουμε αποδείξει πολλές φορές πως είμαστε ο πιο έξυπνος λαός του κόσμου- έτσι, τουλάχιστον, πιστεύουμε – και κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

Το αποδεικνύουμε και τώρα. Από τους «νεοφώτιστους» υπουργούς μας (Λοβέρδος, Ντινόπουλος κ.ά)  έως τους ανθρώπους του τουρισμού, οι οποίοι  μόλις είδαν ότι παρουσιάζεται αύξηση των κρατήσεων και των επισκεπτών, άρχισαν να αυξάνουν τις τιμές έως και διπλασιασμού τους.

Από τον ανασχηματισμό και μετά παρακολουθούμε συνεχή επεισόδια κυρίως από νέους υπουργούς επίδειξης «ανυπακοής» έναντι της Τρόικας και μια διάθεση να ξηλώσουν το πρόγραμμα προσαρμογής, περιφρονώντας τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας.

Τα καράβια της κεντροαριστεράς και ο γιαλός

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών προκάλεσαν νέες συζητήσεις στα κόμματα, τους φορείς και τους πολίτες που κινούνται στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς. (Ας χρησιμοποιήσουμε συμβατικά αυτόν τον όρο, για να μην μπερδευτούμε).
Όσο και εάν προσπαθεί, ο καθένας για τον εαυτό του, να ωραιοποιήσει την εικόνα, είναι σαφές πως η αδυναμία μιας ουσιαστικής ανασυγκρότησης και η πολυδιάσπαση, οδήγησαν σε ήττα όλου του χώρου. Δεν κατάφερε να συγκροτηθεί ο ισχυρός εκείνος τρίτος πόλος που θα μπορούσε να αποτελέσει την εναλλακτική λύση τόσο στη δεξιά, όσο και στην λαϊκίστικη «αριστερά» που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΝΕΡΙΤ Quo vadis?

Η περιπέτεια της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης που άρχισε με την αυθαίρετη και αντιδημοκρατική απόφαση του πρωθυπουργού να κλείσει την ΕΡΤ, πριν από ένα χρόνο, δεν έχει τελειώσει και αποδεικνύει πως είναι εύκολο να γκρεμίσεις, αλλά εξαιρετικά δύσκολο να ξαναχτίσεις κάτι καλύτερο, ιδιαίτερα όταν δεν αλλάζουν οι παλαιές νοοτροπίες. Η επιλογή των ανθρώπων για τη δημιουργία του νέου δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, γέννησε πολλές ελπίδες ότι επιτέλους θα δούμε στη χώρα μας έναν σύγχρονο, ευρωπαϊκών προδιαγραφών φορέα παραγωγής ενημέρωσης και πολιτισμού.

Τι συμβαίνει όμως, ένα χρόνο μετά;

Η Κεντροαριστερά χρειάζεται ηγέτες με τόλμη

Ο μόνος τρόπος για να φύγει η δεξιά και συνεπαγόμενη δεξιά πολιτική, δεν είναι ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια μεγάλη αυτόνομη Κεντροαριστερά, που θα συμπεριλαμβάνει όλες τις προοδευτικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που κινούνται ανάμεσα στους δύο αυτούς χώρους.

Τώρα που έχει «κατακάτσει ο κουρνιαχτός» των ευρωεκλογών, είναι καιρός να μετρηθούμε ξανά από την αρχή, αποδεσμευμένοι όσο γίνεται περισσότερο από τους συναισθηματισμούς και τις εντυπώσεις που συνηθίζονται πριν και αμέσως μετά τις εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως πρώτο κόμμα, όχι γιατί αύξησε τις δυνάμεις του -βρίσκεται μάλιστα λίγο πιο κάτω από το ποσοστό των εθνικών εκλογών του 2012- αλλά γιατί ήταν πολύ μεγάλη η πτώση της ΝΔ.

ΔΗΜΑΡ: Οδηγός αυτοκτονίας

Οι μόνοι που δεν κατάλαβαν το μήνυμα των ευρωεκλογών και την αποδοκιμασία της ΔΗΜΑΡ από τους πολίτες που την ψήφισαν το 2012, είναι φαίνεται κάποια ηγετικά στελέχη, η ηγετική ομάδα γύρω από τον πρόεδρο Φώτη Κουβέλη. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει, τόσο από τις τοποθετήσεις τους στη συνεδρίαση της Παρασκευής, όσο και από τις δημόσιες δηλώσεις τους στα ΜΜΕ.

Αναζητούν δικαιολογίες, χωρίς να αντιλαμβάνονται την ουσία. Δεν φταίει ούτε η «θολούρα» της πολιτικής γραμμής, ούτε η επικοινωνία της και ούτε φυσικά η πόλωση, η οποία εξάλλου είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε προεκλογικές περιόδους.

Η μάχη του Γιώργου Καμίνη για την Αθήνα

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών δεν δίνουν περιθώριο σε κανένα από τα κόμματα του μικρού κομματισμού για πανηγυρισμούς. Οι αρχικοί πανηγυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ με τα πρώτα αποτελέσματα των exit polls, χαμήλωσαν και έδωσαν τη θέση τους σε πιο συγκρατημένες εκτιμήσεις.
Σίγουρα υπάρχουν πολλές εκτιμήσεις και αναγνώσεις των αποτελεσμάτων. Σε ένα μόνο σημείο θα συμφωνήσουμε όλοι. Ότι το φάντασμα των νεοναζί είναι εδώ. Στην Αττική, στην Αθήνα.
Ο Γιώργος Καμίνης άντεξε. Άντεξε στην «άγρια κομματική πόλωση», όπως δήλωσε και ο ίδιος, στις μυλόπετρες του δικομματισμού και στις ανοίκειες επιθέσεις των αντιπάλων του και έστειλε το μήνυμα πως όταν οι δυνάμεις της Κεντροαριστεράς είναι ενωμένες, μπορούν να κερδίσουν δύσκολες μάχες, όπως είναι η μάχη της Αθήνας.

Τα διλήμματα των εκλογών

Εκλογές, χωρίς διλήμματα δεν υπάρχουν. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι πολίτες καλούνται να απαντήσουν στις εναλλακτικές προτάσεις που τους καταθέτουν τα κόμματα. Συχνά, τα διλήμματα  είναι περισσότερα από ένα  και σε πολλά επίπεδα.

Στις ευρωπαϊκές εκλογές – στις εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο, οι πολίτες των 27 χωρών- μελών καλούνται να αποφασίσουν ποιά Ευρώπη θέλουν. Την  κλειστοφοβική Ευρώπη, την Ευρώπη των εθνικισμών και της αντιπαλότητας ή την Ευρώπη, ανοιχτή στους λαούς που προχωρά όλο και περισσότερο στην οικονομική και πολιτική ολοκλήρωσή της.

Τρεις λόγοι για να ψηφίσουμε

Συνηθίζουμε να λέμε κάθε φορά εν όψει εκλογικών αναμετρήσεων ότι  οι εκλογές αυτές είναι πολύ κρίσιμες. Δεν είναι υπερβολή, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, καθώς από το αποτέλεσμά τους θα εξαρτηθούν πολλά. Η ιδιαιτερότητα αυτή τη φορά είναι  πως εκλέγουμε, εκτός από τον δήμαρχο της πόλης μας και τον περιφερειάρχη της περιοχής μας και ευρωβουλευτές για το ευρωκοινοβούλιο. Το τρίτο, συνήθως μοιάζει να μην μας αφορά, καθώς βρίσκονται μακριά και δεν παρακολουθούμε την δραστηριότητά τους αν και σε πολλές περιπτώσεις είναι πολύ σημαντική, εξαιτίας κυρίως των ελληνικών μέσων ενημέρωσης και για το λόγο αυτό.

Βρε Σταύρο, δεν στρογγυλεύονται όλα!

Η αποχώρηση του Νίκου Δήμου από το Ποτάμι, μετά το «άδειασμα»  από τον αρχηγό του κόμματος Σταύρο Θεοδωράκη, για τις απόψεις που εξέφρασε σχετικά με το εμπόριο Εκκλησίας και Πολιτείας με το «Άγιο Φώς», αλλά και για ανάλογες «αντιεκκλησιαστικές» απόψεις νωρίτερα, αποκαλύπτει ένα βαθύ πρόβλημα συντηρητισμού της ελληνικής κοινωνίας. Αποκαλύπτει ακόμα πως είναι πολύ δύσκολο να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο στο πολιτικό τοπίο, κόντρα στα ελληνικά συντηρητικά στερεότυπα.

Στρατηγικά αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ

Νέο δίλημμα μας θέτει τώρα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. « Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τη Μέρκελ». Να λοιπόν το ουσιώδες ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι πολίτες, σύμφωνα με τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που ενώ διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα, έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα που δημιούργησε η στρατηγική του κόμματός του.

Οι αντιδράσεις του ιδίου, αλλά και των στελεχών του, την ώρα που η χώρα κάνει δειλά βήματα εξόδου από την κρίση, είναι ενδεικτικές αυτού του αδιεξόδου. Αρχικά έκαναν λόγο για στημένη έξοδο στις αγορές! Μια συμπαιγνία, δηλαδή, του παγκόσμιου και αδυσώπητου συστήματος των αγορών, που πριν από περίπου τέσσερα χρόνια πέταξε την Ελλάδα εκτός, με ποιους;