Η χώρα στα βράχια και ημείς άδομεν…

Στις 100 ημέρες διακυβέρνησης από την συνεργασία των κύριων εκφραστών του λαϊκισμού  ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, η χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και ήδη το καράβι αγγίζει επικίνδυνα στα βράχια. Αυτοί που υποσχέθηκαν αξιοπρέπεια  και «σκληρή διαπραγμάτευση»,  παρακολουθούν αμήχανα τα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησαν.  Αντί αξιοπρέπειας η χώρα απομονώθηκε και  λοιδορείται, ο αντιμερκελιστής Α. Τσίπρας, επικοινωνεί σχεδόν καθημερινά με την καγκελάριο Μέρκελ και εκλιπαρεί για λύση…

H επώδυνη στροφή στην realpolitik

Η κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα ξεκίνησε με τις ελπίδες του ελληνικού λαού αναπτερωμένες μετά τα τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας. Εξάλλου, το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ΕΛΠΙΔΑ και οι υποσχέσεις πολλές προς τους πολίτες. Κοντεύουν δύο μήνες που η νέα κυβέρνηση διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας και μάλιστα με τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού να τη στηρίζει… αν και συνεχώς μειούμενη. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου αυτού πέρασε με συζητήσεις και διαβουλεύσεις…  επί της διαδικασίας και της …. μετονομασίας.

Η ελπίδα του Σίσυφου

Η κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα ξεκίνησε με τις ελπίδες του ελληνικού λαού αναπτερωμένες μετά τα τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας. Εξάλλου, το κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ΕΛΠΙΔΑ και οι υποσχέσεις πολλές προς τους πολίτες.
Κοντεύουν δύο μήνες που η κυβέρνηση Τσίπρα διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας και μάλιστα με τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού να τη στηρίζει…
Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου αυτού πέρασε με συζητήσεις και διαβουλεύσεις που μας οδηγούν προς τα πίσω… Με κόντρες και «δήθεν», χωρίς ουσία. Και το χειρότερο να πρωτοστατεί η Ελλάδα στα διεθνή ΜΜΕ με αρνητικά σχόλια, δίνοντας την εικόνα πως πρόκειται για μια χώρα που δεν μπορεί να της έχει κανείς εμπιστοσύνη.
Η κυβέρνηση εμφανίστηκε  στις διαβουλεύσεις με τους εταίρους μας χωρίς σχέδιο και με απίστευτα επιπόλαιες κινήσεις, βρέθηκε μόνη με απέναντι όλους τους άλλους, της Κύπρου συμπεριλαμβανομένης. Η συμπεριφορά αυτή, θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τις σχέσεις μας ακόμη και με φιλικές χώρες, τις σχέσεις μας με τους εταίρους μας στην ΕΕ.

Τι κάνουμε;

Καθημερινά διαπιστώνουμε την επιπολαιότητα με την οποία η δήθεν αριστερή κυβέρνηση χειρίζεται τα μεγάλα θέματα της χώρας. Επιπόλαιη, χωρίς σχέδιο, χωρίς συντονισμό, αλλά και προκλητική, θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τις σχέσεις μας ακόμη και με φιλικές χώρες, τις σχέσεις μας με τους εταίρους μας στην ΕΕ.

Αντί να αναζητά συμμαχίες, αναζητά εχθρούς, από την Γερμανία έως τις χώρες της Ιβηρικής χερσονήσου και από τον Ντάισελμπλουμμ έως τον Ντράγκι.

Άλμα… προς τα πίσω

Υπάρχει φαίνεται ενταγμένη στο DNA της ελληνικής κοινωνίας η επανάληψη του μύθου του Σισύφου. Να ξαναρχίζεις, δηλαδή από την αρχή, μόλις φτάσεις στην κορυφή. Μετά από  πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας, με πολλά λάθη -εγκληματικά λάθη- και παλινωδίες, άρχισε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Οι δείκτες της ανάπτυξης και της αύξησης της απασχόλησης, άρχισαν να γίνονται πιο αισιόδοξοι.

Η θεωρία των παιγνίων και οι διαπραγματεύσεις

Ο νέος υπουργός μας των οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης, ανήκει σε αυτούς που ασχολήθηκαν πολλά χρόνια με την θεωρία των παιγνίων και μάλιστα έχει συγγράψει σχετικό βιβλίο.
O ίδιος υποστηρίζει πως στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, «δεν υπάρχει χρόνος για παιχνίδια», υπογραμμίζοντας ότι θα ήταν «καθαρή τρέλα» να θεωρήσει κανείς ότι η διαπραγμάτευση της Αθήνας με τους πιστωτές θα μπορούσε να κερδηθεί μέσα από μπλόφες και κινήσεις τακτικής.

Το παιχνίδι και οι κανόνες

Και ποιος δε θα συμφωνούσε με τα καλά που υποσχέθηκε ο νέος μας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στις προγραμματικές του δηλώσεις. Θα μπορούσαμε μάλιστα να επαυξήσουμε.  Θα μπορούσαμε , επίσης, να συμφωνήσουμε πως ορισμένες από τις υποσχέσεις είναι αναγκαίες, ιδιαίτερα  αυτές που αφορούν στις πιο αδύνατες κοινωνικές ομάδες… Όμως, η υλοποίησή τους προϋποθέτει κονδύλια και δεν μας έπεισε ο πρωθυπουργός  πως θα βρει τα χρήματα… Απομένει το τεστ της πραγματικότητας.

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας;

Ζούμε και πάλι ως χώρα άλλη μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο που αφορά όχι μόνον τη διαχείριση της κρίσης, αλλά κυρίως τις σχέσεις μας με τους συμμάχους και εταίρους μας στην Ευρώπη. Είναι σαφές πως κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας θα πρέπει να ευχόμαστε να πάνε όλα καλά και να πετύχει η νέα κυβέρνηση στα σχέδιά της. Όχι αυτά που υπόσχονται  επιστροφή στο παρελθόν, με ένα υπερδιογκωμένο κράτος και παράδοση πάλι της εξουσίας στις συντεχνίες, όπως διαφαίνεται από τις πρώτες ημέρες… Η ευχή αφορά τις σχέσεις μας με τους εταίρους στην ΕΕ και την αλλαγή που επιχειρείται στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελληνικής Οικονομίας.

Και τώρα ήρθε η ώρα της ευθύνης

Το ερώτημα δεν απευθύνεται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ. Το τι θα κάνει ο Αλ. Τσίπρας ως νέος πρωθυπουργός θα έχουμε την ευκαιρία σύντομα να το δούμε και να το αναλύσουμε.

Το ερώτημα απευθύνεται στις δυνάμεις εκείνες που αυτοπροσδιορίζονται  στο χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς, στο χώρο της σοδιαλδημοκρατίας και των προοδευτικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας.

Το αβάσταχτο αδιέξοδο ενός κεντροαριστερού

Είναι συνηθισμένες  οι κουβέντες  στις παρέες αυτών που αυτοπροσδιορίζονται, κεντροαριστεροί, μεταρρυθμιστές, σοσιαλδημοκράτες, αυτές τις ημέρες με το ερώτημα: «Τι θα ψηφίσεις;, τι ψηφίζουμε;». Κουβέντες που περιγράφουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο, την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα αυτός-  ο πιο μεγάλος στην ελληνική κοινωνία- πολιτικός χώρος. Ένας χώρος, που θα μπορούσε, σε μια τόσο κρίσιμη για τη χώρα μας εκλογική αναμέτρηση, να αποτελέσει την εναλλακτική λύση στον λαϊκισμό, που προέρχεται από τα δεξιά και τα αριστερά, σκορπίζοντας τη σκόνη των μύθων και των ψευδαισθήσεων, αντί ουσιαστικές λύσεις.