Προσοχή, το δάσος!

Είναι αλήθεια πως πάρα πολλοί από εμάς που ψηφίσαμε ΔΗΜΑΡ, ή παρακολουθούμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το σημαντικό άλμα που κάνει ως κόμμα της ελληνικής Αριστεράς, με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση, ζούμε τις τελευταίες ημέρες σε «αναμμένα κάρβουνα».

Είναι αλήθεια, επίσης, πως αν και όλοι διαπιστώναμε πως δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασιών, ούτε εμείς οι ίδιοι  έχουμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει στην πράξη η κουλτούρα αυτή. Ότι  δηλαδή, η συνύπαρξη σε μια κυβέρνηση συνεργασίας τριών κομμάτων, όχι απλώς με διαφορετικά προγράμματα, αλλά και με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πολύ περισσότερο σε μια τόσο δύσκολη περίοδο. Η συνεργασία δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρχουν διαφωνίες, ίσως και πολύ μεγάλες.

Η επίσκεψη Μέρκελ και οι ελληνικοί μύθοι

Δεν ξέρω εάν ισχύει για άλλους λαούς, αλλά εμείς οι Έλληνες έχουμε περάσει στο DNA μας τον μύθο του Άη Βασίλη, αλλά και της κακιάς μάγισσας. Μάλιστα, έχει γίνει καθημερινό βίωμά μας, τουλάχιστον τα τελευταία αυτά χρόνια της κρίσης.

Όλα τα κακά της μοίρας, τα αποδώσαμε στην κακιά μάγισσα, που πολύ συχνά έχει το όνομα Μέρκελ, ενίοτε και άλλα ονόματα στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα. (Υπάρχουν και οι ντόπιοι συνεργάτες της κακιάς  μάγισσας, που πρόσφατα ονομάζονται και «μερκελίστες»). Ο μύθος αυτός είναι πολύ βολικός για να αθωωθούμε από τα δικά μας λάθη και τις  παραλείψεις μας. Παράλληλα, αποφεύγουμε να προσεγγίσουμε με πολιτικούς όρους, τις πολιτικές που εφαρμόζονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Οι συμπληγάδες προς την έξοδο από την κρίση

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.Από τη μια ο άκρατος και προσοδοφόρος σε ψήφους λαϊκισμός. Και από την άλλη, μια στυγνή νεοφιλελεύθερη πολιτική, που εκφράζεται μέσω της τρόικας, που δεν είναι απλώς πολιτική σκληρής λιτότητας, αλλά μία αντιαναπτυξιακή, υφεσιακή συνταγή που ανακυκλώνει και τελικά βαθαίνει την κρίση. Η σωστή θέση ότι χρειάζεται σταθερότητα προκειμένου να υπάρξει ανάπτυξη, στην νεοφιλελεύθερη εκδοχή της μετατρέπεται σε στραγγάλισμα κάθε προοπτικής ανάπτυξης.

Τυφλή σύγκρουση;

Δεν χωρά αμφιβολία, πως στις εκλογές στις 17ης Ιουνίου, παίζεται το μέλλον της χώρας μας. Και για όσους υποστηρίζουν ότι οι «ξένοι μπλοφάρουν», οι απαντήσεις ήρθαν με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια από «εχθρούς» και «φίλους». Το τηλεφώνημα της Μέρκελ, με όσο άγαρμπο και «γερμανικό» τρόπο κι αν έγινε, υποδηλώνει τη σκληρή πλευρά των Ευρωπαίων νεοφιλελεύθερων και το μήνυμα είναι σαφές. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου ΘΑ εκληφθούν ως δημοψήφισμα για «ναι» ή «όχι» στο Ευρώ. Και σύμφωνα με τα γερμανικά, τουλάχιστον, ΜΜΕ, δεν εκφράζει μόνον την άποψη της κ. Μέρκελ.

Εκφράζει και την άποψη αποδεδειγμένων «φίλων», όπως ο Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς, ο οποίος δεν βρέθηκε τυχαία στην Αθήνα, αλλά αντιθέτως μετέφερε το μήνυμα πως «η φιλία θα πρέπει να είναι αμοιβαία» και ότι τα «όνειρα θερινής νυκτός» ότι θα παίρνουμε λεφτά, χωρίς να τηρούμε τις υποχρεώσεις μας, δεν ισχύουν.

Η επίθεση του λαϊκισμού

Έχει γίνει πλέον σαφές σε όλους, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλ. Τσίπρας τορπίλισαν κάθε προσπάθεια συναίνεσης και σχηματισμoύ κυβέρνησης συνεργασίας, στην πιο κρίσιμη στιγμή για την χώρα, την περίοδο της μεταπολίτευσης.Και είναι προφανής ο εκνευρισμός των στελεχών του στα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά παράθυρα, καθώς επιχειρεί να αποσύρει από πάνω του την ευθύνη για τη νέα προσφυγή στις κάλπες. Ποια είναι όμως η αλήθεια; Η αλήθεια είναι πως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ , μεθυσμένη από το εκλογικό αποτέλεσμα, αποφάσισε την νέα προσφυγή στις κάλπες το βράδυ της 6ης Μαϊου. Απέμεινε, μόνο η επικοινωνιακή διαχείριση της απόφασης αυτής. Να ρίξουν, δηλαδή την ευθύνη στους άλλους και στην πράξη να ξανακοροϊδέψουν τον Λαό. Η μέθοδος παλιά και αποτελεσματική.

Ο θρίαμβος του λαϊκισμού

Τα αποτελέσματα των εκλογών δεν πρέπει να ξάφνιασαν. Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να ξάφνιασαν τους επιτελείς των κομμάτων. Τόσο οι φανερές δημοσκοπήσεις, όσο και οι κρυφές, έδειχναν ότι η συντριβή του δικομματισμού θα είναι καθολική. Ίσως κάποιοι πίστευαν ότι μπροστά στην κάλπη, κάποιοι «αγανακτισμένοι» πολίτες θα σκέφτονταν πιο ψύχραιμα. Αυτό όμως δεν συνέβη.
Τι όμως συνέβη χθες;
Ας δούμε πρώτα τους ηττημένους. Πρώτος ηττημένος η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά και φυσικά ο ίδιος προσωπικά που βιάστηκε να προκαλέσει τις εκλογές και οδήγησε το κόμμα του από το 33,5% του 2009 που εθεωρείτο μεγάλη ήττα σε συντριβή, κάτω από το 20%.

Μια πρόταση λογικής προς διαζευγμένους από την λογική

Δεν θα αναφερθώ σήμερα στις εκλογές κι ας προκηρύχθηκαν χθες, για τις 6 Μαϊου. Θα έχουμε, εξάλλου, πολλά να πούμε μέχρι τότε. Θα αναφερθώ σε ένα άλλο θέμα της καθημερινότητας, που αφορά την ποιότητα της ζωής μας, την ποιότητα της δημοκρατίας μας.

Μια από τις μεγαλύτερες αδυναμίες της κοινωνίας μας, είναι ότι δεν έχει μάθει να συζητάει, να διαλέγεται. Τα κόμματα, οι συνδικαλιστικοί και άλλοι φορείς, ούτε έμαθαν να διαλέγονται, ούτε φυσικά διαπαιδαγώγησαν την ελληνική κοινωνία να συμμετέχει σε διάλογο, ακολουθώντας τους κανόνες, δηλαδή να συνθέτει τις διαφορετικές απόψεις.

Παραδείγματα, έχουμε ζήσει άπειρα. Το αποτέλεσμα είναι πως η ελληνική κοινωνία, έχει μείνει στην ουσία στάσιμη, με ελάχιστα βήματα μπροστά σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Διότι χωρίς συναίνεση, δεν μπορούν να προχωρήσουν οι όποιες μεταρρυθμίσεις, από τις πιο απλές έως τις πιο δύσκολες. Και η συναίνεση, προϋποθέτει πραγματικό και όχι προσχηματικό διάλογο.

Στο δρόμο προς τις εκλογές, στα τυφλά

Η χώρα μπήκε στην ευθεία των εκλογών, των πιο κρίσιμων εκλογών της μεταπολιτευτικής περιόδου. Τα πρώτα δείγματα από την προεκλογική περίοδο, δεν είναι αισιόδοξα. Πολιτικοί και πολιτικά κόμματα, δίνουν την εντύπωση πως δεν κατάλαβαν τίποτε από την κρίση που περνά το ίδιο πολιτικό σύστημα και χρησιμοποιούν τις παλιές μεθόδους χειραγώγησης των ψηφοφόρων.
Όπως τουλάχιστον καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, το πολιτικό σκηνικό είναι ιδιαίτερα ρευστό και δείχνει να έχει περάσει  η εποχή του δικομματισμού.

Η τυραννία της κοινής γνώμης

«H “τυραννία της κοινής γνώμης”. Αυτή η τυραννία δημιουργεί τα σπάταλα κράτη και τις κυβερνήσεις που υποτάσσονται στις απαιτήσεις των συντεχνιακών ενώσεων, αντί στις ανάγκες του δημοσίου συμφέροντος». Δανείζομαι από το εξαιρετικό βιβλίο του φίλου Γιώργου Σιακαντάρη[1], την άποψη αυτή του Αλέξις ντε Τοκβίλ, ο οποίος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς στοχαστές του 19^ου αιώνα. Και όπως σημειώνει ο Γ. Σιακαντάρης, μοιάζει να το έγραψε για την Ελλάδα του σήμερα.
Δεν μπορούν να δημιουργηθούν κέντρα αποτοξίνωσης τοξικομανών, επειδή καμιά γειτονιά δεν τα δέχεται. Δεν καταφέραμε εδώ και 30 χρόνια να λύσουμε το πρόβλημα της διαχείρισης των σκουπιδιών μας, επειδή ο ένας τα έστελνε στη γειτονιά του άλλου και μάλιστα, σήκωνε και μπαϊράκι, ανταρτοπόλεμο.

Η χώρα των θαυμάτων

Οι έλληνες πολίτες «πέφτουν από τα σύννεφα» τον τελευταίο καιρό, με όσα ακούνε από τα μέσα ενημέρωσης. Πάνω από 36.000 ήταν αυτοί που έπαιρναν για πολλά χρόνια προνοιακά επιδόματα, χωρίς να τα δικαιούνται. «Τυφλοί» που έβλεπαν, ανάπηροι… αρτιμελείς, γυναίκες που κατόρθωσαν να γεννάνε δύο με τρία παιδιά το χρόνο. Θαύματα!
Αυτά, τις τελευταίες ημέρες. Λίγο νωρίτερα, μάθαμε πως γιατροί πλούτισαν γράφοντας συνταγές με το κιλό και το αζημίωτο, φυσικά. Φαρμακοποιοί χρέωναν στα νοσοκομεία με πολλαπλάσια τιμή τα φάρμακα που προμήθευαν. Νοσοκομειακοί υπάλληλοι έκαναν παραγγελίες υλικών που δεν χρειάζονταν και γέμιζαν τις αποθήκες… και πλούτιζαν, φυσικά, κατακλέβοντας το δημόσιο.