Το παιχνίδι και οι κανόνες

Και ποιος δε θα συμφωνούσε με τα καλά που υποσχέθηκε ο νέος μας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στις προγραμματικές του δηλώσεις. Θα μπορούσαμε μάλιστα να επαυξήσουμε.  Θα μπορούσαμε , επίσης, να συμφωνήσουμε πως ορισμένες από τις υποσχέσεις είναι αναγκαίες, ιδιαίτερα  αυτές που αφορούν στις πιο αδύνατες κοινωνικές ομάδες… Όμως, η υλοποίησή τους προϋποθέτει κονδύλια και δεν μας έπεισε ο πρωθυπουργός  πως θα βρει τα χρήματα… Απομένει το τεστ της πραγματικότητας.

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας;

Ζούμε και πάλι ως χώρα άλλη μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο που αφορά όχι μόνον τη διαχείριση της κρίσης, αλλά κυρίως τις σχέσεις μας με τους συμμάχους και εταίρους μας στην Ευρώπη. Είναι σαφές πως κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας θα πρέπει να ευχόμαστε να πάνε όλα καλά και να πετύχει η νέα κυβέρνηση στα σχέδιά της. Όχι αυτά που υπόσχονται  επιστροφή στο παρελθόν, με ένα υπερδιογκωμένο κράτος και παράδοση πάλι της εξουσίας στις συντεχνίες, όπως διαφαίνεται από τις πρώτες ημέρες… Η ευχή αφορά τις σχέσεις μας με τους εταίρους στην ΕΕ και την αλλαγή που επιχειρείται στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελληνικής Οικονομίας.

Και τώρα ήρθε η ώρα της ευθύνης

Το ερώτημα δεν απευθύνεται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ. Το τι θα κάνει ο Αλ. Τσίπρας ως νέος πρωθυπουργός θα έχουμε την ευκαιρία σύντομα να το δούμε και να το αναλύσουμε.

Το ερώτημα απευθύνεται στις δυνάμεις εκείνες που αυτοπροσδιορίζονται  στο χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς, στο χώρο της σοδιαλδημοκρατίας και των προοδευτικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας.

Το αβάσταχτο αδιέξοδο ενός κεντροαριστερού

Είναι συνηθισμένες  οι κουβέντες  στις παρέες αυτών που αυτοπροσδιορίζονται, κεντροαριστεροί, μεταρρυθμιστές, σοσιαλδημοκράτες, αυτές τις ημέρες με το ερώτημα: «Τι θα ψηφίσεις;, τι ψηφίζουμε;». Κουβέντες που περιγράφουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο, την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα αυτός-  ο πιο μεγάλος στην ελληνική κοινωνία- πολιτικός χώρος. Ένας χώρος, που θα μπορούσε, σε μια τόσο κρίσιμη για τη χώρα μας εκλογική αναμέτρηση, να αποτελέσει την εναλλακτική λύση στον λαϊκισμό, που προέρχεται από τα δεξιά και τα αριστερά, σκορπίζοντας τη σκόνη των μύθων και των ψευδαισθήσεων, αντί ουσιαστικές λύσεις.

Ώρες ανευθυνότητας

H Σουηδία είναι μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Και δεν διέρχεται  οικονομική κρίση. Στις εκλογές  του περασμένου Σεπτεμβρίου, πρώτο κόμμα αναδείχθηκε το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο, όμως σχημάτισε  κυβέρνηση μειοψηφία μαζί με τους Πράσινους και την στήριξη του Αριστερού κόμματος, με 158 συνολικά έδρες έναντι των 350 που διαθέτει το Σουηδικό Κοινοβούλιο.  Τον περασμένο μήνα καταψηφίστηκε ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης και με τις ψήφους των Ακροδεξιών και υπερψηφίστηκε ο προϋπολογισμός  της Κεντροδεξιάς Συμμαχίας που κυβέρνησε τα προηγούμενα οκτώ χρόνια. Όλα έδειχναν πως η χώρα όδευε προς πρόωρες εκλογές…

Το σύνδρομο του Σίσυφου

Τούτες τις ημέρες έρχεται στο νου το Αισώπειο γνωμικό: «…των οικιών υμών εμπιπραμένων υμείς άδετε;»

Ποτέ δεν υπήρξε, τουλάχιστον στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, τόσο μεγάλη ανευθυνότητα των πολιτικών. Σε μια περίοδο, μάλιστα, που η χώρα βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο, που δίνει τη μάχη της οικονομικής της επιβίωσης, η πολιτική της ηγεσία -κυβέρνηση και αντιπολίτευση- θέτει το στενό κομματικό συμφέρον υπεράνω της χώρας…

Με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας,  το πολιτικό σύστημα  αποδεικνύει  για άλλη μια φορά πως είναι κατώτερο  των περιστάσεων  και αναλώνεται σε μια πολεμική χωρίς όρια, βγάζοντας από την φαρέτρα ότι χειρότερο διαθέτει.

Χορεύοντας με τους λύκους

Με τη φράση «Εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτοί θα χορεύουνε, δεν θα παίζουνε αυτοί το ζουρνά και εμείς θα χορεύουμε...», ο Αλέξης Τσίπρας οριοθέτησε σε ομιλία του το Σαββατοκύριακο τη στάση που θα κρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις αγορές. Μαγκιά και παλικαριά θα πουν μερικοί, καθώς στη ελληνική κοινωνία οι ψευτοπαλικαρισμοί συγκινούν πολλούς, κυρίως αυτούς που προτιμούν να αγνοούν τη διεθνή πραγματικότητα και να «παραμυθιάζονται» με τέτοιου είδους μαγκιές…
Ακούγοντας τη φράση αυτή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που θεωρεί ότι βρίσκεται προ των θυρών της εξουσίας, θυμήθηκα, όχι την ταινία που υπαινίσσεται ο τίτλος του σημειώματος αυτού, αλλά μια άλλη ταινία, αυτή του Μάρτιν Σκορτζέζε, «Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ».

Η χαμένη τιμή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης

Tο 1978, ο Μάριος Πλωρίτης έγραφε στο Βήμα, μεταξύ άλλων. «Δεν θα έχουμε καλύτερη Δημοκρατία, αν θα έχουμε καλύτερη τηλεόραση. Θα έχουμε καλύτερη τηλεόραση μόνον αν έχουμε καλύτερη Δημοκρατία».

To θέμα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, που πριν από ενάμιση χρόνο προκάλεσε ακόμη και κυβερνητική κρίση, σήμερα έχει πέσει στα «ψιλά». Ωστόσο, η δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι ο καθρέφτης της δημοκρατίας μας. Σήμερα δεν έχουμε καλή δημόσια ραδιοτηλεόραση και αυτό το αναγνωρίζουν όλοι. Το παράδειγμα της ΝΕΡΙΤ που δημιουργήθηκε -μετά το απαράδεκτο και αντιδημοκρατικό κλείσιμο της ΕΡΤ- είναι άλλη μία απόδειξη πως οι νόμοι ψηφίζονται για να παραβιάζονται, ακόμη και από αυτούς που τους ψήφισαν.

Μια συνάντηση με τον καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικο

Πέρασαν τριανταένα χρόνια από την ημέρα που συνάντησα τον καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικο για μια συνέντευξη με θέμα τα ευρήματα της Βεργίνας. Η συνέντευξη προοριζόταν για την σειρά των εκπομπών που κάναμε με την Ελένη Αποστολοπούλου , με τίτλο «ΤΟΤΕ και ΣΗΜΕΡΑ», για την Ελληνική Ραδιοφωνία. Ήταν μια σειρά ραδιοφωνικών ντοκιμαντέρ με προτροπή του τότε Γενικού Διευθυντή Ραδιοφωνίας Ιάκωβου Καμπανέλλη και με θέμα «Τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι του τόπου με το μάτι του τώρα».
Ο καθηγητής Μανόλης Ανδρόνικος ήταν ήδη γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο για την σπουδαία ανασκαφή του στη Βεργίνα, όπου πριν από επτά χρόνια (1977) είχε φέρει στο φως τον ασύλητο μακεδονικό τάφο ΙΙ της Μεγάλης Τούμπας.

Όταν οι λέξεις αλλάζουν νόημα

«Και νόμισαν πως είχαν το δικαίωμα ν’ αλλάξουν και τη συνηθισμένη ανταπόκριση των λέξεων προς τα πράγματα, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους.» Θουκυδίδης
Θυμήθηκα τη ρήση αυτή του Θουκυδίδη, όταν ολοκληρώθηκε η τριήμερη συζήτηση στη Βουλή για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Μια συζήτηση που έγινε μετά από πέντε χρόνια οδυνηρής για τον λαό οικονομικής κρίσης και την ώρα που όλοι οι διεθνείς και εγχώριοι παρατηρητές, διαπιστώνουν πως η χώρα μπήκε σε μια πορεία εξόδου.
Ωστόσο, τίποτε στην τριήμερη συζήτηση δεν θύμιζε κάτι τέτοιο, καθώς η πλήρης επικράτηση του λαϊκισμού, οδήγησε Σαμαρά και Τσίπρα να αλλάζουν στην κυριολεξία τις έννοιες των λέξεων, απευθυνόμενοι στο κοινό τους, όχι λέγοντας αλήθειες, αλλά ωραία ψέματα που χάιδευαν τʼ αυτιά.