Τι κάνουμε;

Καθημερινά διαπιστώνουμε την επιπολαιότητα με την οποία η δήθεν αριστερή κυβέρνηση χειρίζεται τα μεγάλα θέματα της χώρας. Επιπόλαιη, χωρίς σχέδιο, χωρίς συντονισμό, αλλά και προκλητική, θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τις σχέσεις μας ακόμη και με φιλικές χώρες, τις σχέσεις μας με τους εταίρους μας στην ΕΕ.

Αντί να αναζητά συμμαχίες, αναζητά εχθρούς, από την Γερμανία έως τις χώρες της Ιβηρικής χερσονήσου και από τον Ντάισελμπλουμμ έως τον Ντράγκι.

Άλμα… προς τα πίσω

Υπάρχει φαίνεται ενταγμένη στο DNA της ελληνικής κοινωνίας η επανάληψη του μύθου του Σισύφου. Να ξαναρχίζεις, δηλαδή από την αρχή, μόλις φτάσεις στην κορυφή. Μετά από  πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας, με πολλά λάθη -εγκληματικά λάθη- και παλινωδίες, άρχισε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Οι δείκτες της ανάπτυξης και της αύξησης της απασχόλησης, άρχισαν να γίνονται πιο αισιόδοξοι.

Η θεωρία των παιγνίων και οι διαπραγματεύσεις

Ο νέος υπουργός μας των οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης, ανήκει σε αυτούς που ασχολήθηκαν πολλά χρόνια με την θεωρία των παιγνίων και μάλιστα έχει συγγράψει σχετικό βιβλίο.
O ίδιος υποστηρίζει πως στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, «δεν υπάρχει χρόνος για παιχνίδια», υπογραμμίζοντας ότι θα ήταν «καθαρή τρέλα» να θεωρήσει κανείς ότι η διαπραγμάτευση της Αθήνας με τους πιστωτές θα μπορούσε να κερδηθεί μέσα από μπλόφες και κινήσεις τακτικής.

Το παιχνίδι και οι κανόνες

Και ποιος δε θα συμφωνούσε με τα καλά που υποσχέθηκε ο νέος μας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στις προγραμματικές του δηλώσεις. Θα μπορούσαμε μάλιστα να επαυξήσουμε.  Θα μπορούσαμε , επίσης, να συμφωνήσουμε πως ορισμένες από τις υποσχέσεις είναι αναγκαίες, ιδιαίτερα  αυτές που αφορούν στις πιο αδύνατες κοινωνικές ομάδες… Όμως, η υλοποίησή τους προϋποθέτει κονδύλια και δεν μας έπεισε ο πρωθυπουργός  πως θα βρει τα χρήματα… Απομένει το τεστ της πραγματικότητας.

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας;

Ζούμε και πάλι ως χώρα άλλη μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο που αφορά όχι μόνον τη διαχείριση της κρίσης, αλλά κυρίως τις σχέσεις μας με τους συμμάχους και εταίρους μας στην Ευρώπη. Είναι σαφές πως κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας θα πρέπει να ευχόμαστε να πάνε όλα καλά και να πετύχει η νέα κυβέρνηση στα σχέδιά της. Όχι αυτά που υπόσχονται  επιστροφή στο παρελθόν, με ένα υπερδιογκωμένο κράτος και παράδοση πάλι της εξουσίας στις συντεχνίες, όπως διαφαίνεται από τις πρώτες ημέρες… Η ευχή αφορά τις σχέσεις μας με τους εταίρους στην ΕΕ και την αλλαγή που επιχειρείται στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελληνικής Οικονομίας.

Και τώρα ήρθε η ώρα της ευθύνης

Το ερώτημα δεν απευθύνεται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου, ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ. Το τι θα κάνει ο Αλ. Τσίπρας ως νέος πρωθυπουργός θα έχουμε την ευκαιρία σύντομα να το δούμε και να το αναλύσουμε.

Το ερώτημα απευθύνεται στις δυνάμεις εκείνες που αυτοπροσδιορίζονται  στο χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς, στο χώρο της σοδιαλδημοκρατίας και των προοδευτικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας.

Το αβάσταχτο αδιέξοδο ενός κεντροαριστερού

Είναι συνηθισμένες  οι κουβέντες  στις παρέες αυτών που αυτοπροσδιορίζονται, κεντροαριστεροί, μεταρρυθμιστές, σοσιαλδημοκράτες, αυτές τις ημέρες με το ερώτημα: «Τι θα ψηφίσεις;, τι ψηφίζουμε;». Κουβέντες που περιγράφουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο, την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα αυτός-  ο πιο μεγάλος στην ελληνική κοινωνία- πολιτικός χώρος. Ένας χώρος, που θα μπορούσε, σε μια τόσο κρίσιμη για τη χώρα μας εκλογική αναμέτρηση, να αποτελέσει την εναλλακτική λύση στον λαϊκισμό, που προέρχεται από τα δεξιά και τα αριστερά, σκορπίζοντας τη σκόνη των μύθων και των ψευδαισθήσεων, αντί ουσιαστικές λύσεις.

Ώρες ανευθυνότητας

H Σουηδία είναι μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Και δεν διέρχεται  οικονομική κρίση. Στις εκλογές  του περασμένου Σεπτεμβρίου, πρώτο κόμμα αναδείχθηκε το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο, όμως σχημάτισε  κυβέρνηση μειοψηφία μαζί με τους Πράσινους και την στήριξη του Αριστερού κόμματος, με 158 συνολικά έδρες έναντι των 350 που διαθέτει το Σουηδικό Κοινοβούλιο.  Τον περασμένο μήνα καταψηφίστηκε ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης και με τις ψήφους των Ακροδεξιών και υπερψηφίστηκε ο προϋπολογισμός  της Κεντροδεξιάς Συμμαχίας που κυβέρνησε τα προηγούμενα οκτώ χρόνια. Όλα έδειχναν πως η χώρα όδευε προς πρόωρες εκλογές…

Το σύνδρομο του Σίσυφου

Τούτες τις ημέρες έρχεται στο νου το Αισώπειο γνωμικό: «…των οικιών υμών εμπιπραμένων υμείς άδετε;»

Ποτέ δεν υπήρξε, τουλάχιστον στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, τόσο μεγάλη ανευθυνότητα των πολιτικών. Σε μια περίοδο, μάλιστα, που η χώρα βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο, που δίνει τη μάχη της οικονομικής της επιβίωσης, η πολιτική της ηγεσία -κυβέρνηση και αντιπολίτευση- θέτει το στενό κομματικό συμφέρον υπεράνω της χώρας…

Με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας,  το πολιτικό σύστημα  αποδεικνύει  για άλλη μια φορά πως είναι κατώτερο  των περιστάσεων  και αναλώνεται σε μια πολεμική χωρίς όρια, βγάζοντας από την φαρέτρα ότι χειρότερο διαθέτει.

Χορεύοντας με τους λύκους

Με τη φράση «Εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτοί θα χορεύουνε, δεν θα παίζουνε αυτοί το ζουρνά και εμείς θα χορεύουμε...», ο Αλέξης Τσίπρας οριοθέτησε σε ομιλία του το Σαββατοκύριακο τη στάση που θα κρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις αγορές. Μαγκιά και παλικαριά θα πουν μερικοί, καθώς στη ελληνική κοινωνία οι ψευτοπαλικαρισμοί συγκινούν πολλούς, κυρίως αυτούς που προτιμούν να αγνοούν τη διεθνή πραγματικότητα και να «παραμυθιάζονται» με τέτοιου είδους μαγκιές…
Ακούγοντας τη φράση αυτή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που θεωρεί ότι βρίσκεται προ των θυρών της εξουσίας, θυμήθηκα, όχι την ταινία που υπαινίσσεται ο τίτλος του σημειώματος αυτού, αλλά μια άλλη ταινία, αυτή του Μάρτιν Σκορτζέζε, «Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ».